Nieprzeniknione marzenia
Ten wiersz, pełen melancholii i introspekcji, odnosi się do głębokich przeżyć duchowych i emocjonalnych autora. Wyraża on poczucie samotności i smutku, który towarzyszy wędrówce przez życie pełne niespełnionych marzeń. Wersy te przywołują obraz procesji żałobników, co symbolizuje żałobę za tymi niespełnionymi pragnieniami. Autor używa metafory Samsona, którego siła ubywała z każdym obciętym włosem, aby zilustrować stopniowe tracenie żywotności i nadziei.
W drugiej strofie widać pewien rodzaj determinacji mimo cierpienia; autor ciągnie przez życie „wyrocznie”, które sam zbudował. Oczekuje, że czas te wyrocznie umorzy, ponieważ same w sobie nie przyczyniły się do poprawy jego życia ani innych. Mimo wszystko pozostaje w nim miłość, która ma moc poruszać ziemię i niebo – jest to symbol ogromnej siły, płynącej z głębi serca.
Trzecia strofa odnosi się do nieuchwytnych prawd rozstań i nauczyciela pokory - życia. Autor mówi o iluzjach i trudnych pytaniach, które niosą z sobą. Pyta sam siebie oraz Boga o obecność, o to, czy Bóg jest w nim, czy też błądzi we wszechświecie samotnie. Jest to pełne zwątpienia i poszukiwanie sensu.
Ostatnia strofa przynosi pewną nadzieję i wiarę w odrodzenie. Autor wierzy, że miłość może przynieść zaufanie i rozgrzeszenie, a serce zacznie bić mocniej. Mówi o nowym początku, marzeniach, które zakwitną na nowo. Wizja budowania własnego nieba, gdzie gwiazdy nie będą już obojętne, symbolizuje lepszą przyszłość. Ranek, który minął, sugeruje koniec pewnego etapu życia, a nowy dzień oznacza nowe możliwości i nadzieje.
Wiersz ten jest pełen głębokich refleksji i emocji, które skłaniają do przemyśleń nad sensem życia, cierpieniem, wiarą i miłością jako siłą napędową do zmian i odnowy.
Samotnie w procesji żałobników w smutku idę przed siebie.
Żywotność mnie opuszcza wraz z niespełnionym krokiem marzeń,
jak Samsona siła z każdym obciętym puklem włosów
- poprzez cierpienie pragnę zmusić Boga do wyrzutów sumienia.
Ciągnę przez życie wyrocznie, które sam sobie buduję.
Chciałbym, aby czas zapomnieniem je umorzył,
one nigdy nie uczyniły nikogo lepszym
- została tylko miłość, która poruszy ziemię i niebo...
Prawdy rozstania zawisły dawno temu niewypowiedziane.
Nauczyciel pokory - coś, co istnieje naprawdę w prawdziwym życiu
okłamuje iluzją moje zmysły i zadaje trudne pytanie.
Czy jesteś we mnie Boże? Czy sam błądzę we wszechświecie.
Wierzę, że miłość zaufa, rozgrzeszy zwątpienia - serce zabije mi mocniej!
Wtedy od nowa życie się zacznie, zakwitną marzenia w kwiatach.
Buduję swoje niebo, a zimne gwiazdy nie będą obojętne,
bo ranek minął i zmierza już w moim kierunku...
#Samotność #Marzenia #Miłość #Żałoba #Refleksja #Życie #Rozstanie #Nadzieja #WewnętrznaSiła #Poezja #Wiersz #Inspiracja #Duchowość #Pokora #Cierpienie #NowyPoczątek
Информация по комментариям в разработке