Rodzina chciała zamieszkać w moim domu na plaży bez zgody; zmieniłam zamki i wezwałam już policję…
„Powinnaś była nam powiedzieć, że sprzedajesz to miejsce. Pomogłybyśmy ci się spakować”. Te słowa wciąż dźwięczały mi w głowie, gdy stałam jak wryta na własnym podjeździe, patrząc, jak matka kieruje moją siostrę w stronę drzwi wejściowych mojego domku letniskowego, jakby była u siebie. Moja sąsiadka, pani Halinka, zadzwoniła do mnie 20 minut wcześniej, a jej głos był napięty z niepokoju. „Iga, kochanie, przed twoim domem stoi ciężarówka przeprowadzkomwa. Jest tu twoja mama z siostrą i dziećmi. Wnoszą kartony do środka”. Myślałam, że się pomyliła. Myślałam, że może coś podrzucają, wpadły z wizytą, cokolwiek, byle nie to, co teraz widziałam na własne oczy.
Nazywam się Iga i mam 31 lat. Pracuję jako kierownik projektu w „Bałtyk Development”, firmie deweloperskiej w Trójmieście. Trzy lata temu oszczędzałam każdy grosz, wzięłam kredyt hipoteczny, na który ledwo było mnie stać, i kupiłam ten mały dom w Jastarni, blisko plaży. Nie było to nic wymyślnego. Dwie sypialnie, jedna łazienka, kuchnia, w której ledwo mieściły się dwie osoby, i taras z widokiem na wydmy. Ale był mój. Każdy jego centymetr należał do mnie.
„Uważaj z tym, Beata, tam jest moja dobra zastawa” – zawołała matka, wskazując na pudło, z którym moja siostra męczyła się na schodach ganku. Moja siostra Beata miała 34 lata i nie przepracowała w życiu ani jednego dnia. Miała dwoje dzieci: 7-letniego Kubę i 5-letnią Maję, z dwóch różnych ojców, którzy dawno zniknęli z obrazka. Odkąd pamiętam, Beata mieszkała z rodzicami, pozwalając im wychowywać swoje dzieci, podczas gdy sama narzekała na to, jak ciężkie ma życie. Wjechałam na podjazd i wysiadłam, a serce biło mi tak mocno, że czułam pulsowanie w skroniach. Matka natychmiast mnie zauważyła i pomachała, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. „O, jest i ona. Iga, dobrze, że jesteś wcześniej. Chodź pomóc nam z tymi pudłami. Cała ciężarówka jeszcze do rozładowania”.
Szłam w ich stronę powoli, czując, jakby moje nogi były z betonu. „Mamo, co tu się dzieje?”. „A na co to wygląda? Wprowadzamy się”. Powiedziała to tak swobodnie, tak rzeczowo, że przez chwilę zastanawiałam się, czy czegoś nie przegapiłam. Czy odbyła się jakaś rozmowa, o której zapomniałam? Czy zgodziłam się na to przez sen? „Wprowadzacie się? Do mojego domu?”. Beata upuściła niesione pudło na ganek z głuchym łoskotem i otarła pot z czoła. „To własność rodzinna, Iga. Mama i tata pomogli ci z wkładem własnym, pamiętasz? To czyni go wspólnym”. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. „Mama i tata dali mi 10 tysięcy złotych do wkładu własnego. Ja wyłożyłam 200 tysięcy. Ja płacę ratę kredytu każdego miesiąca. Ja płacę ubezpieczenie. Ja płacę podatek od nieruchomości. To jest mój dom”.
Matka machnęła ręką lekceważąco. „Nie bądź taka dramatyczna. Rodzina to rodzina. Beata potrzebuje miejsca, żeby się zatrzymać. A ten dom stoi tu w połowie pusty, podczas gdy ona i te biedne dzieci gniotą się w salonie u ojca. To niesprawiedliwe”. „Niesprawiedliwe?”. Słowa wyszły głośniej, niż zamierzałam. „Zdecydowałyście się wprowadzić do mojego domu, nawet mnie nie pytając, i to ja jestem niesprawiedliwa?”. Kuba wybiegł zza rogu domu, buty miał całe w piasku. „Mamusiu, możemy iść teraz na plażę? Mówiłaś, że pójdziemy, jak tylko tu dotrzemy”. Beata uśmiechnęła się do niego, całkowicie mnie ignorując. „Za chwilę, skarbie, niech mamusia skończy się rozpakowywać”.
Lubisz szokujące historie o rodzinnej zemście? To twoje ostatnie przystanie.
Zasubskrybuj
Włącz dzwoneczek i nie przegap ostatecznego zwrotu akcji!
O TYM KANALE
Zemsta z Kasią przedstawia historie zemsty, opowieści, rodzinne dramaty, historie rodzinnej zemsty, dramatyczne historie, opowieści o zemście i rodzinnych konfliktach.
#ZemstazKasią #historierodzinnejzemsty #rodzinnedramaty #rodzinnazemsta #ostatecznazemsta
Информация по комментариям в разработке