Скачать или смотреть EP.21 แค้นนี้..ต้องชำระ

อ๋องหกได้ยินแล้วก็โมโห ลุกขึ้นกวาดถ้วยชาข้างกายลงพื้นจนแดกกระจาย
"ท่านโหวอย่ารังแกคนเกินเหตุ ตัวข้าอุดส่าห์ไว้หน้าท่าน แต่ท่านยังจะหาเรื่องให้ได้ใช่หรือไม่"
หรงจิ่นจ้องมองเขาเขม็ง แววตามุ่งร้ายหมายสังหารคนได้ทุกขณะน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าก็ลองไม่ไว้หน้าข้าดูสิ"
อ๋องหกเกิดความรู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้าสบตาหรงจิ่น กล่าวกับเหลียนจิ้น"เพ่ยกั่วกง ในจวนยังมีเรื่องต้องจัดการ วันหน้าค่อยแวะมาเยี่ยมเยียนใหม่"
กล่าวจบก็หันกายจากไป
เหลียนจิ้นมองเงาร่างที่หายลับไปของท่านอ๋องหก จากนั้นค่อยพิจารณามองหรงจิ่น เงียบไปเนิ่นนาน "วันนี้เสี่ยวโหวเยี่ยมาเพราะต้องการมอบซองแดงจริงหรือ"
หรงจิ่นยกมุมปาก "ฮูหยินกังวลกับเรื่องของเหลียนอี ข้ากลัวว่านางจะเสียเปรียบจึงตามมาดูด้วย"
พูดตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม สายตาของคนทั้งหลายหันมาหยุดที่ร่างของเจิ้งชิงฮั่น
เจิ้งชิงฮั่นคงความสุขุมไว้ไม่เอ่ยคำใด ในใจกลับร้องด่าว่าทั้งที่มาชมดูเรื่องสนุก กลับเอ่ยว่าทำเพื่อนาง มีอะไรก็ยกนางเป็นข้ออ้าง ช่างสะดวกสบายเสียจริง
หรงจิ่นเสียมารยาทเช่นนี้ เหลียนจิ้นกลับไม่ต่อว่าเขา ถามอย่างมีไมตรี
"ซิงฮั่นกับเหลียนอีเป็นความกลัดกลุ้มในใจของข้า เหลียนอีเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ข้าคิดอยากจัดการให้ราบรื่น บัดนี้เห็นท่าทางของท่านอ๋องหก คงไม่อาจจะประนีประนอมได้ ยังดีที่วันนี้ได้พบท่าน นับว่าได้คลายความกลัดกลุ้มในใจไปเปราะหนึ่ง"
เจิ้งชิงฮั่นปรายตามองหรงจิ่น ลอบคิดอย่างไม่สบอารมณ์ ใช่สิ เขาเสแสร้งประหนึ่งสามีแสนดีที่คิดวางแผนเพื่อภรรยา
ขณะที่คิดอยู่นั้น หรงจิ่นก็เงยหน้าขึ้นมองนางยิ้ม ๆ
สายตาคนทั้งสองประสานกัน เจิ้งชิงฮั่นรีบเบนสายตาไปทางอื่น
หรงจิ่นน้ำเสียงงนอบน้อม "เพ่ยกั่วกงวางใจได้ ฮูหยินกินดีอยู่ดีในจวนโหวยังมีเรี่ยวแรงต่อยดีกับผู้อื่น สุขสำราญยิ่งนัก"
เหลียนจิ้นกล่าวกับเจิ้งชิงฮั่น "เดิมทียังกลัวว่าเจ้าแต่งเข้าจวนโหวแล้วจะถูกจำกัดอิสระ แต่กลับสามารถทำตามอำเภอใจได้ ช่างดียิ่งนัก!"
เจิ้งชิงฮั่นยังไม่ทันเอ่ย หรงจิ่นก็สอดขึ้น "ชิงฮั่นไม่เก็บเรื่องอะไรมาใส่ใจคนเช่นนี้จำกัดอิสระไม่ได้หรอก"
เจิ้งชิงฮั่นกำหมัดแน่น ถลึงตามองเขา
หรงจิ่นถลึงตาใส่นางกลับ
เหลียนจิ้นมองอยู่ในสายตา รู้สึกยินดีขึ้น หากเมื่อคิดถึงเหลียนอี สีหน้าก็หมองลงอีกครั้ง
เรื่องพรรค์นี้แต่ไหนแด่ไรมาก็โทษสตรีไม่โทษบุรุษ เหลียนจิ้นรู้สึกหวั่นใจตลอดมา ไม่รู้ควรทำเช่นไรดี
เห็นสีหน้าท่าทางของท่านอ่องหก ก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจจบโดยดีได้แน่!
ชื่อเสียงของเหลียนอีถูกทำลายจนป่นปี้ วันหน้าจะออกไปสู้หน้าผู้อื่นได้อย่างไร หรือว่าจะต้องกัมหน้าอยู่อย่างหลบ ๆ ช่อน ๆ ในที่มืดไปตลอดชีวิต กัน
เจิ้งชิงฮั่นมองสีหน้าของเหลียนจิ้น ใคร่ครวญอยู่เนื่นนาน กล่าวปลอบใจ"ท่านลุงไม่จำเป็นต้องกังวลไปกับเรื่องของญาติผู้น้อง ข้าจะคิดหาหนทางหยุด ข่าวลือให้ได้"
เหลียนจิ้นหยุดมองเจิ้งชิงฮั่น ในหัวมีความคิดมากมายแล่นผ่าน
ตอนที่เจิ้งชิงฮั่นช่วยชีวิตเหลียนจั้นด้วยการผ่าดัด นางไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักครั้ง ตอนนั้นเหลียนจิ้นก็ได้แต่รู้สึกประหลาดใจ
สตรีที่เก็บตัวในห้องหอ ประดูใหญ่ไม่ออก ประตูรองไม่ก้าวข้าม พริบตาพลันมีความสามารถขึ้นมา ระยะเวลาสั้น ๆ กลับเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ทำให้คนประหลาดใจเกินคาด
ภายหลังเขาลอบสังเกตพฤติกรรมของเจิ้งชิงฮั่น เห็นได้ว่าแต่ละอย่าง น่าตะลึงงันประหนึ่งฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ แต่เพราะหวังเพียงให้นางได้ดี เขาจึงแค่รู้สึกว่าเป็นโชคดีที่างได้หมดทุกข์หมดโศก จึงได้เก็บความประหลาดใจเอาไว้
ไม่ว่าใครก็นึกไม่ถึงว่าบัดนี้หลานสาวที่เคยปัญญาอ่อนไร้ประโยชน์จะกลายเป็นที่พึ่งให้จวนเพ่ยกั่วกง ไม่ว่าจะเป็นเหลียนจั้น เหลียนเฉิงหรือเหลียนอีเมื่อเจอปัญหาก็คิดถึงนางเป็นคนแรกต้องเรียกตัวนางมาช่วยเหลือ
คนของสกุลเหลียนเข้มแข็งกล้าแกร่งเสมอมา ไม่มีทางให้ผู้อื่นเห็นความ อ่อนแอโดยง่าย แต่กลับยอมแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเจิ้งชิงฮั่น นั่นเป็นเพราะว่าสำหรับจวนเฟ่ยกั่วกง เจิ้งชิงฮั่นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสกุลเหลียนไปแล้ว มีเรื่องลำบากแบกรับร่วมกัน มีอุปสรรคก็ก้าวข้ามด้วยกัน
เพราะเหตุนี้ถึงแม้เจิ้งชิงฮั่นจะผิดแปลกไปจากเดิม สกุลเหลียนก็ไม่ได้สงสัยอันใด มีเพียงความเชื่อใจในตัวนางเท่านั้น
โถงใหญ่เงียบสงัดหากมีเข็มตกพื้นสักเล่มก็คงได้ยิน เจิ้งชิงฮั่นเข้าใจผิดในความเงียบนี้ นางนึกว่าเหลียนจิ้นไม่เชื่อใจนาง ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างทุกข์ใจ "ท่านลุง ข้าจะคิดหาหนทางให้ได้
เหลียนจิ้นได้สดิกลับคืน "กระทั่งข้ากับเหล่าญาติผู้พี่ก็ยังอับจนหนทางเจ้าจะทำอะไรได้ ชื่อเสียงของเหลียนอีถูกทำลายแล้ว น้ำที่สาดออกไปยากเก็บกลับคืนมา"
น้ำที่สาดออกไปจะเก็บกลับคืนมาได้อย่างไร