Скачать или смотреть EP.27 แค้นนี้..ต้องชำระ [จบ]

ตอนที่เจิ้งซิงฮั่นกลับคฤหาสน์ชั่งซีมาเก็บข้าวของ ช่งจือเพ่ยก็มาอีกครั้งเขาจ้องนางด้วยดวงตาใสกระจ่าง "จะออกเดินทางหรือ"
-เมื่อคิดว่าในอีกไม่ช้าก็จะได้พบกับเหลิ่งซย่า เจิ้งชิงฮั่นก็อดที่จะยกยิ้มไม่ได้ "อืม จะไปติ้งโจวเสียหน่อย"
-"ติ้งโจวอยู่ห่างไกลยิ่ง อยู่ดี ๆ ทำไมถึงอยากไปเล่า"
-"เมืองหลวงฝนตกตลอดจนหงุดหงิด" เจิ้งชิงฮั่นคว้าถ้วยชาขึ้นมาดื่ม"ดิ้งโจวท้องฟ้าแจ่มใสอากาศดี ข้าอยากไปเที่ยวเล่นบ้าง"
-สายตาของซ่งจือเพ่ยเลื่อนลอยไป "ไม่ใช่เพราะหรงจิ่นหรือ"
-รอยยิ้มบนใบหน้าเจิ้งชิงฮั่นหายไป เอ่ยโดยไม่อาจควบคุมอารมณ์ไว้ได้"เขานับเป็นตัวอะไรได้ คนที่ห่างเหินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันผู้นั้น พี่เพ่ยพูดถึงให้น้อยเถอะ"
-ซ่งจือเพ่ยจ้องนางอย่างลึกล้ำ "คนที่ห่างเหินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เจ้ายังจะไปพบเขาอีกหรือ"
-สมองของเจิ้งชิงฮั่นแล่นปราด พลันรู้สึกจุกอก "พี่เพ่ยรู้ได้อย่างไรว่าข้าไปพบกับเขา ท่านส่งคนสะกดรอยตามข้าหรือ"
ซ่งจือเพ่ยบื้อใบไปครึ่งค่อนวัน "คนที่สะกดรอยตามไม่ใช่เจ้า แต่เป็นหรงจิ่น"
เจิ้งชิงฮั่นค่อยเข้าใจ ที่แท้ช่งจือเพ่ยส่งคนสะกดรอยตามหรงจิ่น ดามไปตามมาก็พบว่าหรงจิ่นนัดนางไปพบในที่ห่างไกลไร้ผู้คน ชายหนึ่งหญิงหนึ่งได้อยู่ร่วมกันตามลำพังพักใหญ่
มิน่าทั้งที่ซ่งจือเพ่ยมีงานยุ่ง ช่วงเวลาที่ยุ่งที่สุดกลับไม่ช่วยราชสำนักจัดการเรื่องสำคัญ วิ่งมาคฤหาสน์ชั่งซีได้ ที่แท้ก็มาเค้นถามนางนี่เอง
เจิ้งชิงฮั่นรีบอธิบาย "เขาเรียกข้าไปพบก็เพื่อเดือนข้า ไม่ให้ข้าอยู่ในเมืองหลวง ฮูหยินของเขาจะได้ไม่รู้สึกขวางหูขวางดา"
"ฮูหยินของเขา?" น้ำเสียงของช่งจือเพ่ยเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "เจ้าหมายถึงจู้เหม่ยซินหรือ"
เจิ้งชิงฮั่นพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว ข้าก็แค่พูดอะไรไม่กี่คำที่เหลาสุรา นึกไม่ถึงว่าจู้เหม่ยชินจะเดือดดาลถึงเพียงนั้น ต้องการไล่ข้าไปจากเมืองหลวง"
ซ่งจือเพ่ยอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง "เจ้าก็เชื่อฟังคำพูดของเขา จะไปจริง ๆหรือ"
"ข้ามีที่ดินที่เป็นกรวดทรายซึ่งมีทองอยู่หลายแห่งในติ้งโจว ก็แค่อยากไปดูทองของข้าบ้าง เมื่อดูเสร็จก็จะกลับมา เมืองหลวงไม่ได้อยู่ในการควบคุมของจวนโหว อยากจะไล่ข้าก็ไล่ไปได้อย่างไร!"
ความนัยในคำพูดก็คือตัวข้าผู้เป็นคุณหนูรับเหลิ่งซย่ากลับมาเมืองหลวงแล้ว นับจากนี้สองพี่น้องจะอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ชั่งซือย่างชื่นมีนรื่นรมย์ ทรงจิ่นจะบัดชบเพียงใด ก็ไม่อาจทำอะไรพวกนางได้
ซ่งจือเพ่ยย่อมไม่เข้าใจความนัยที่แท้จริงในคำพูดของนาง กลับคิดไป อีกแง่หนึ่ง นั่นก็คือเจิ้งชิงฮั่นไม่แยแสหรงจิ่นโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นจิตใจจึงเบิกบานกว่าก่อนหน้านี้มาก "ตอนนี้เมืองหลวงวุ่นวายไม่สงบ เจ้าไปพักที่ดิ้งโจวหลายวันก็ดีเหมือนกัน ไปพักผ่อนให้สบายใจจึงค่อยกลับมา"
เจิ้งชิงฮั่นรับปากอย่างลิงโลด
เก็บของขึ้นเรือ นางก็มองเมืองหลวงที่ห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ พลันเกิดความคิดหนึ่ง
เมืองหลวงไม่มีอะไรน่าอาลัยอาวรณ์ ไม่กลับมาก็ไม่เห็นเป็นอะไร!
นางกับเหลิ่งซย่าสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่ดิ้งโจวมีกำลังพลมีอำนาจมีเงินทอง ให้ความรู้สึกของความเป็นราชาครองดินแดนอยู่เหมือนกัน
ตลอดทางมีแต่ลมฝน เกรงว่าระดับน้ำในแม่น้ำของเมืองหลวงจะเพิ่ม ขึ้นอีกหลายหมี่ กระทั่งเข้าสู่อาณาเขตของหนานฮว่าแล้วอากาศค่อยแจ่มใสขึ้น ท้องฟ้าพลันเปิดโล่งสดใส เมฆขาวกระจ่าง
จิ่นซิ่วเพิ่งเคยเดินทางไกลครั้งแรก ยืนอยู่นอกห้องโดยสารตลอดเจิ้งชิงฮั่นที่อยู่ด้านในได้ยินเสียงร้องอย่างตื่นเต้นของนาง "คุณหนู ๆ จะถึงท่าเรือของหนานฮว่าแล้ว ท่านรีบออกมาดูเร็ว ที่ท่าเรือมีแต่คน...""
เจิ้งซิงฮั่นเดินออกมาจากห้องโดยสาร ท่าเรือมีคนมากมาย บางคนนางก็รู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก
ในบรรดาคนที่รู้จัก คนที่นางคิดถึงมากที่สุดก็คือเหลิ่งซย่า น้ำตาของนางพลันไหลรินออกมา
เมื่อเรือเทียบฝั่ง นางก็ปล่อยโฮพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเหลิ่งซย่า ร้องไห้เสียงดังอย่างสุขใจท่ามกลางสายตาของคนทั้งหลายและสีหน้าอึดอัดใจของเหลิ่งซย่า
เหลิ่งชย่าพยายามผลักนางออกหลายครั้ง เมื่อผลักออกได้ในที่สุดก็มองท่าทางเศร้าสร้อยรันทดของนาง "เจ้าเป็นภรรยาของข้าหรือ"
เจิ้งชิงฮั่นสะอื้นพลางส่ายหน้า "ข้าไม่ได้เป็นภรรยาของท่าน ข้าเป็นน้องสาวของท่าน"
เหลิ่งซย่าเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ "แต่พวกเขาบอกว่าเจ้าเป็นภรรยาของข้า...."