Скачать или смотреть ฟ้อนลาวกาว กลองยาวโบราณ

ฟ้อนลาวกาว กลองยาวโบราณ”
“ลาวกาว” เป็นชื่อเรียก "มณฑลอีสาน" ในสมัยรัชกาลที่ 5-6 (ก่อตั้งปี พ.ศ. 2443) มีที่ตั้งกองบัญชาการที่อุบลราชธานี ครอบคลุมเมืองใหญ่ๆ เช่น นครจำปาสัก เดิมทีนั้น ลาวกาวมีเมือง “ศรีภูมิ” เป็นศูนย์กลางด้านศิลปวัฒนธรรม ซึ่ง “ศรีภูมิ” หรือ “ทุ่งศรีภูมิ” เป็นชื่อเดิมของเมือง “สุวรรณภูมิ” เป็นเมืองในการปกครองของอาณาจักรล้านช้างจำปาสัก รูปแบบทางศิลปวัฒนธรรมมีความเป็นตัวของตัวเองค่อนข้างสูงเพราะเป็นเมืองที่เจริญขึ้นและพัฒนา สืบเนื่องต่อมาจากเมืองโบราณ สมัยก่อนประวัติศาสตร์ในเขตแหล่งโบราณคดีแอ่งทุ่งกุลา ปัจจุบัน“เมืองศรีภูมิ”คือบริเวณ “อำเภอสุวรรณภูมิ”จังหวัดร้อยเอ็ด

ศิลปวัฒนธรรมของ “ลาวกาว” มีความโดดเด่นหลายประการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟ้อนในรูปแบบเฉพาะที่เป็นเอกลักษณ์อันโดดเด่นของตนเอง “การฟ้อน” แบบศรีภูมิได้แพร่กระจายไปทั่วบริเวณเขต “ลาวกาว”จนกระทั่งผู้คนนิยมเรียกการฟ้อนในรูปแบบดังกล่าวว่า การฟ้อนแบบลาวกาว ซึ่งเป็นการฟ้อน มีความอ่อนช้อยงดงาม ตามลีลาของจังหวะและท่วงทำนองของดนตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “กลองยาว” ในรูปแบบดั้งเดิม การฟ้อนแบบลาวกาวดั้งเดิมนั้นนิยมฟ้อนเฉพาะเพศชาย ปัจจุบันได้เลือนหายไปจากภาคอีสาน นับตั้งแต่ ราว พ.ศ. ๒๕๒๐ เป็นต้นมา

งานทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม กลุ่มงานบริการวิชาการและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน ได้ทำการศึกษา และออกแบบการแสดงทั้งสาม ชุดนี้ขึ้นจากคำให้การของผู้คนที่อาศัยอยู่ในภาคอีสานรุ่นเก่า รวมทั้งเอกสารต่างๆทั้งที่เป็นการเขียนธรรมดาและที่บันทึกในลักษณะจดหมายเหตุ ตลอดจนภาพถ่ายทางประวัติศาสตร์ เพื่อให้ผู้ชม ได้เห็นถึง รูปแบบ และลักษณะการละเล่น อันสะท้อนถึงวิถีชีวิต แนวคิด ตลอดจนปรัชญาในการดำรงชีวิต อันอาจจะก่อให้เกิดประโยชน์ในด้านการศึกษาเพื่อนำไปสู่การพัฒนาในมิติต่างๆ ต่อไป

ออกแบบการแสดง กีรติวจน์ ธนภัทรธุวานันท์
ออกแบบการแต่งกาย กีรติวจน์ ธนภัทรธุวานันท์
กำกับการแสดง กีรติวจน์ ธนภัทรธุวานันท์
บันทึกภาพ ภูวดล คนซื่อ และอรพรรณ วรรณา

ลิขสิทธิ์ งานทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม กลุ่มงานบริการวิชาการและ ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรม อีสาน

ขอขอบคุณ
นักแสดง นิสิตชั้นปีที่ ๑ , ๒ , ๓ วิชาเอก “แคน” พ.ศ. 2568 และ อาจารย์ชาติอาชา พาลีละพสิษฐ์กุล วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

การแสดงนี้ จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษา ด้านศิลปวัฒนธรรมเท่านั้น