Скачать или смотреть หลวงปู่ทิม อิสริโก พระผู้มากด้วยเมตตา และมากด้วยพลังจิตเหนือโลก’”

เสียงสวดมนต์บท “อิติปิโส...” ดังสะเทือนใจผู้คน
เพราะทุกคนรู้ — เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา
หลังบวชแล้ว ท่านทิมตั้งใจศึกษาพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด
และไม่นานก็ได้ออกธุดงค์ไปตามป่าดงพงไพร เพื่อแสวงหาครูบาอาจารย์ทางวิปัสสนากรรมฐาน
ท่านได้พบกับ หลวงพ่อแดง วัดเขาบรรไดอิฐ และ หลวงปู่สังข์เฒ่า
รวมถึงมีการกล่าวขานว่า ท่านได้เคยพบ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
แม้ไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่ศิษย์รุ่นเก่าหลายท่านยืนยันว่า “ธรรมะของหลวงปู่ทิมนั้น มีกลิ่นอายสายกรรมฐานชัดเจน”
ภายหลังจากการธุดงค์ หลวงปู่ทิมกลับมาจำพรรษาที่วัดละหารไร่
ท่านเลือกกุฏิไม้หลังเล็ก ริมสระน้ำเก่าแก่
ใช้ชีวิตสมถะอย่างเรียบง่าย ไม่ยึดติดสิ่งใด
กลางคืน...ท่านจะนั่งสมาธิภาวนาเป็นเวลานาน
จนบางคืนมีผู้เห็น “แสงสว่างพุ่งขึ้นจากกุฏิ”
ชาวบ้านเรียกกันว่า “แสงแห่งฌาน”
“ท่านทิมมีสมาธิแก่กล้า”
“นั่งหลับตาเหมือนหลับ แต่แท้จริงท่านเข้าสมาธิแน่นิ่งจนไม่มีแม้ลมหายใจ”
นี่คือคำบอกเล่าของศิษย์ผู้ใกล้ชิดหลายรุ่น
มีเรื่องเล่าขานกันว่า ในคืนหนึ่ง ขณะหลวงปู่ทิมนั่งสมาธิอยู่ในกุฏิ
ได้มีงูจงอางขนาดใหญ่เลื้อยเข้ามาในกุฏิ
ชาวบ้านที่เห็นต่างหวาดกลัว แต่หลวงปู่กลับไม่ไหวติง
ท่านเพียงลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วกล่าวเบา ๆ ว่า
“สัพเพสัตตา...สุขิตา โหนตุ...”
งูจงอางค่อย ๆ ลดหัวลง แล้วเลื้อยออกจากกุฏิอย่างสงบ
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านต่างเชื่อว่า “หลวงปู่ทิมมีญาณรู้ใจสัตว์”
เมื่อพรรษาเพิ่มขึ้น ชื่อเสียงของหลวงปู่ทิมเริ่มแผ่ไกล
ผู้คนจากบ้านค่าย ปลวกแดง แกลง จันทบุรี ต่างหลั่งไหลมาฟังธรรม
เพราะท่านพูดน้อย แต่ทุกคำของท่าน เหมือนค้อนตีลงกลางใจ
คำสอนของหลวงปู่ทิมมักเรียบง่าย
“ของดีอยู่ที่ใจ ถ้าใจดี ทุกสิ่งรอบตัวก็จะดี”
“อย่าขอให้ร่ำรวย ขอให้ใจไม่โลภ...เท่านั้นพอ”
สำนวนธรรมะของท่าน ไม่ได้เป็นเพียงคำสอน แต่เป็น อุบายให้คนละความหลง
เมื่อกาลเวลาผ่านไป
หลวงปู่ทิมได้เป็นเจ้าอาวาสวัดละหารไร่
ท่านฟื้นฟูวัดจากความรกร้างให้กลับมาร่มเย็น
สร้างศาลา กุฏิ และพระอุโบสถใหม่
แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือ “การปลุกเสกวัตถุมงคล”
ซึ่งท่านทำด้วยจิตอันบริสุทธิ์ ไม่หวังผลลาภ
และนี่...คือจุดเริ่มของ ตำนานพลังจิตเหนือโลกของหลวงปู่ทิม อิสริโก
“ในยามที่แสงแดดยามสายสาดผ่านยอดไม้ใหญ่หลังวัดละหารไร่
พระเถระรูปหนึ่งกำลังเดินจงกรมอย่างเงียบงัน
ก้าวหนึ่ง...คือสมาธิ
อีกก้าว...คือปัญญา
และทุกลมหายใจของท่าน...คือธรรมะที่มีชีวิต”
พระเถระรูปนั้น...คือ หลวงปู่ทิม อิสริโก
เสียงก้าวเท้าของท่านแผ่วเบา แต่ศิษย์ที่ยืนอยู่ไกลกลับรู้สึกถึงพลังแห่งความสงบที่แผ่ออกมา
ไม่มีถ้อยคำใด ไม่มีเสียงสวดใด แต่บรรยากาศรอบกายกลับอาบด้วยความเย็นแห่งธรรม
หลังจากออกธุดงค์หลายปี หลวงปู่ทิมได้ผ่านภูเขา ป่า และหมู่บ้านห่างไกล
เพื่อฝึกฝนจิตให้นิ่งและวางเฉยต่อโลก
มีคำบอกเล่าว่า ท่านเคยธุดงค์ไปถึงเขาใหญ่ และจำพรรษาอยู่กับพระกรรมฐานหลายรูป
ในช่วงนั้นเองที่ท่านได้ฝึก “สมาธิในอิริยาบถทุกท่า”
ไม่ว่าจะเดิน ยืน นั่ง หรือนอน ใจของท่านจะตั้งมั่นอยู่เสมอ
“จิตเหมือนลิง ต้องผูกไว้ด้วยสติ”
— นี่คือคำที่หลวงปู่มักสอนศิษย์ผู้ติดตามในป่า
บ่อยครั้ง เมื่อเจอภัยจากสัตว์ร้าย ท่านกลับนั่งนิ่งสงบ
ศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ เคยเล่าว่า
“หลวงปู่นั่งหลับตา ไม่หวั่นไหวแม้เสียงเสือคำราม...
และไม่นาน เสียงนั้นก็ค่อย ๆ เงียบลง เหมือนมีมือแห่งเมตตาปิดประตูแห่งอันตราย”
หลวงปู่ทิมเป็นผู้มีขันติสูงมาก
ในช่วงที่จำพรรษาอยู่กับครูบาอาจารย์หลายรูป
ท่านมักรับภาระหนักที่สุด เช่น กวาดลานวัด หุงข้าว ล้างบาตร
แต่ไม่เคยบ่นแม้แต่ครั้งเดียว
“การรับใช้ครูบา คือการฝึกใจไม่ให้ถือตัว”
— คำที่ท่านกล่าวไว้เมื่อครั้งยังเป็นพระหนุ่ม
ว่ากันว่า ในยามค่ำ ท่านจะปฏิบัติสมาธิจนดึก
บางคืนเข้าสมาธิจนร่างนิ่งสนิท เหมือนรูปปั้นไม้
แต่เมื่อรุ่งเช้า กลับลืมตาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เมื่อหลวงปู่ทิมละสังขารในปี พ.ศ. 2518 ที่วัดละหารไร่ จังหวัดระยอง
ข่าวการมรณภาพของท่านทำให้ผู้คนจากทั่วสารทิศหลั่งไหลมาร่วมกราบสักการะ
แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้น คือ ร่างของหลวงปู่ไม่เน่าเปื่อย
แม้เวลาผ่านไปนานหลายปี อัฐิของท่านกลับแปรเป็นพระธาตุ มีประกายแวววาวดั่งผลึกแก้ว
ศิษย์ผู้ใกล้ชิดบางคนกล่าวว่า “นั่นไม่ใช่สิ่งอัศจรรย์ของร่างกาย แต่คือเครื่องหมายแห่งจิตที่บริสุทธิ์จนแม้ความตายก็ไม่อาจกัดกร่อน”
ทุกวันนี้ ร่างของหลวงปู่ยังคงประดิษฐานอยู่ในโลงแก้วที่วัดละหารไร่ ให้พุทธศาสนิกชนได้มากราบไหว้
ผู้คนมากมายเล่าว่า เมื่อได้กราบร่างหลวงปู่ จะรู้สึกสงบเย็นในใจ เหมือนมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นคอยโอบอุ้มอยู่
เรื่องราวของ “หลวงปู่ทิม อิสริโก” มิได้จบเพียงแค่ตำนานของพระเกจิผู้สร้างพระขลัง
แต่คือ “ตำนานของจิตอันบริสุทธิ์” ที่ใช้ธรรมะเป็นกำลัง ใช้เมตตาเป็นอาวุธ และใช้ความสงบเป็นคำสอน
แสงแดดยามเย็นค่อย ๆ ละเลียดผ่านกุฏิเก่าที่หลวงปู่เคยนั่งสมาธิ
เสียงจักจั่นยังคงดังอยู่เหมือนเดิม...
แต่หากเราตั้งใจฟังจริง ๆ
ในเสียงแห่งธรรมชาติ เราอาจได้ยินเสียงหนึ่งซ่อนอยู่ —
เสียงของหลวงปู่ทิม ที่ยังภาวนาเบา ๆ ว่า
“สัพเพ สัตตา สุขิตา โหนตุ — ขอสัตว์ทั้งหลายจงเป็นสุขเถิด...”
และนั่น คือ รอยธรรมอันนิรันดร์ ของพระอริยเจ้าแห่งระยอง —
หลวงปู่ทิม อิสริโก ผู้ฝากศรัทธาไว้เหนือกาลเวลา