Скачать или смотреть 🔥 Baza 211: szyfrogram z Moskwy i lodołamacz, który nie wrócił taki sam

Antarktyda, koniec lat 40. Lodołamacz „Północny Wiatr” otrzymuje szyfrogram złożony z trzech grup cyfr — a kapitan Krotow blednie jak papier.
Tydzień później znajdą coś, o czym będą milczeć do końca życia… i trzech zostanie tam na zawsze.

Koniec czterdziestych. Polarna noc przygniata pokład, ołowiane niebo wisi tak nisko, jakby chciało zmiażdżyć statek.
Radziecki lodołamacz „Północny Wiatr” przecina antarktyczny lód — a w tym momencie radiotelegrafista odbiera szyfrogram z Moskwy: trzy grupy cyfr. Krótko, jak wyrok.

Kapitan Wasilij Krotow zwołuje oficerów, rozkłada mapę i wskazuje punkt na południe od 60. równoleżnika — „strefa szczególnej uwagi”. Biała plama. Brak współrzędnych w dziennikach. Cisza radiowa. I rozkaz, którego się nie dyskutuje.

Starszy oficer Nikołaj Sawieliew, zwany „Niezatapialnym”, czuje znajomy chłód pod skórą: tak bywa przed nieszczęściem. Przeżył trzy katastrofy morskie — i za każdym razem wracał żywy. Ale morze pamięta takich ludzi szczególnie.

W kabinie kapitańskiej leży jeszcze jeden dokument, ukryty przed załogą: przechwycony raport amerykańskiego wywiadu o operacji admirała Richarda Byrda „Highjump” (1946–1947) — i o tym, dlaczego Amerykanie zakończyli misję wcześniej, tracąc ludzi i sprzęt.

To tylko wierzchołek góry lodowej…
Nitka prowadzi do 1938 roku — do niemieckiej ekspedycji w Nową Szwabię, geotermicznych anomalii i „ciepłych jaskiń w lodzie”, do projektu „Kronos” i zaginionych okrętów podwodnych.
A potem — na Łubiankę, gdzie w grudniu 1947 roku niemiecki oberleutnant Werner Lange wypowiada dwa słowa, które zmieniają wszystko: „Baza 211”.