Скачать или смотреть Մենք ենք մեր գյուղերը Ջիլիզա 3

Մեր հերթական ճանապարհը մայիսի 30-ին մեզ տարավ դեպի հայ-վրացական սահման` Ջիլիզա գյուղ: Վաղ առավոտյան հավաքվեցինք Ազատության հրապարակում ու գնացինք... Գնացինք, գնացինք... գնացինք... էնքան գնացինք, որ թվաց արդեն դուրս ենք եկել Հայաստանի քարտեզից` հատկապես, երբ հեռախոսի էկրանին հայտնվեց R ռոոումինգ նշանը: Բայց դե հասանք... Առաջին մարդը, ով մեզ դիմավորեց գյուղում 86 ամյա Օֆելյա տատն էր, ով մեզ մեծագույն հպարտությամբ ծանոթացրեց իրենց գյուղի միակ շարժական խանութի հետ` ավտոբուսի տեսքով: Ի ուրախություն մեր փոքրիկ արշավականների` այս գյուղում պաղպաղակ հնարավոր եղավ գտնել: Ավելին` մեր ամենափոքրիկ մասնակիցը` 3 ամյա Արենը, գյուղում տրակտոր ու կենդանի խոզեր տեսնելուց հետո որոշեց գյուղապետ դառնալ: Գյուղապետի հյուրընկալ հարկի տակ տնական ճաշից հետո մենք որոշեցինք հաղթահարել Չախալաբերդ տանող բարձունքը` համոզված լինելով, որ մեզ` "փորձառուներիս" 2 ժամն էլ բավական է այդ բերդը "գրավելու" համար: Սակայն չէինք էլ կարող պատկերացնել, որ ստիպված ենք լինելու ճյուղերը կոտրելով բարձրանալ, հետո էլ սողալով իջնել: Բարեբախտաբար զոհեր չեղան, միայն կարող եմ ասել, որ մենք Չախալաբերդի բարձունքից իջանք միայն գիշերը: Բայց ինչքան էլ հոգնած լինեինք չէինք կարող բաց թողնել ավանդական խարույկը: Հաջորդ օրն ավելի խոստումնալից էր թե մեր, թե գյուղացիների համար: Ժամը 13,00- ից գյուղի փոքրիկ բուժկետը մարդաշատ էր: Երևանի Մալայանի անվան ակնաբուժական կլինիկայի ներկայացուցիչը` ակնաբույժ Տաթևիկ Հակոբյանը, պատրաստակամորեն և անվճար հետազոտում և առաջին բուժօգնություն էր ցուցաբերում ոչ միայն ջիլիզեցիներին, այլև հերթի մեջ կանգնած երևանցիներին: Քիչ թե շատ առողջ աչքերով մենք շտապեցինք տոնավաճառ, որը, իհարկե, կազմակերպվել էր հենց մեզ համար: Այս անգամ մեզ հաճելի անակնկալ էր սպասվում. բացի անարատ գյուղմթերքից, տոնավաճառում ցուցադրված էր նաև ջիլիզեցի Գոռ Հակոբյանի կտավներն ու ապակու վրա նկարված հրաշք ստեղծագործությունները: Ինչևէ, Երևան վերադառնալու ժամանակն էր: Մենք երկար կհիշենք այս գյուղը` 92 ամյա -տատիկին, Ջիլիզայի միակ բազմազավակ ընտանիքը (11 երեխա) և գյուղի թաքնված սիրային պատմությունները... անուններ չեմ նշում...