Скачать или смотреть Klaudia Hasanllari rrëfen: Të mbetesh ajo që je përtej asaj që bën! - Podcast me Jonën

Klaudia Hasanllari rrëfen: Të mbetesh ajo që je përtej asaj që bën!

Prindi nuk shkon në zinxhir, as nuk mund të zëvendësohet. Është një rol i pashmangshëm dhe i patjetërsueshëm që do s’do ngelet i vetëm. Në këtë rrjedhë, Klaudia Hasallari, juriste dhe drejtore në Qendrën e Parandalimit të Krimeve për të Mitur dhe të Rinj, na fton të kuptojmë rëndësinë e rolit të prindit, sfidat e të rinjve sot dhe virtytet që e mbajnë njeriun me këmbë në tokë: përulësinë dhe dashurinë.
Klaudia na tregon se puna me të rinjtë nuk është gjykim, por mbështetje. Të miturit që kanë gabuar janë shpesh viktima të shoqërisë, dhe çdo individ ose institucion që punon me ta merr rol “inxhinieri social” për t’i ndihmuar të rikthehen në rrugën e duhur. Por asnjë institucion nuk mund të zëvendësojë rolin e prindit. Ai fillon dhe nuk mbaron kurrë, duke përfshirë përkujdesjen, edukimin, vëmendjen emocionale, dhe mundësinë për të krijuar një të ardhme të sigurt për fëmijët. Për Klaudia-n, kuptimi i rëndësisë së këtij roli është një vlerësim i madh për çdo prind që merr përsipër përgjegjësinë e patjetërsueshme të rritjes së një jete tjetër.
Në Podcast me Jonën, Klaudia flet edhe për dashurinë dhe përulësinë si virtyte themelore. Dashuria, thotë ajo, nuk ka kufizim apo përkufizim: është pritje, det, ku mund të fshihesh dhe të gjesh mbrojtje nga stuhitë e jetës. Përulësia, nga ana tjetër, është ajo që mban njeriun neutral, me këmbë në tokë, duke kuptuar se nuk ka pushtet mbi askënd dhe askush nuk ka pushtet mbi ne. Këto vlera i ndihmojnë jo vetëm në punën profesionale, por edhe në jetën personale dhe marrëdhëniet me të tjerët.
Klaudia përmend gjithashtu sfidat e të rinjve sot, të rritur në një shoqëri agresive dhe të mbushur me jetën virtuale. Rrjetet sociale dhe presionet e paparashikueshme të kohës krijojnë një iluzion destinacioni të shpejtë, pa përvojën e rrugëtimit të vërtetë. Prindërit, sipas Klaudia-s, kanë barrën e madhe për t’i udhëhequr fëmijët dhe për t’u dhënë mjetet e nevojshme për të përballuar realitetin dhe sfidat emocionale.
Në reflektimin e saj personal, Klaudia tregon fëmijërinë pa babain dhe marrëdhënien e fortë me nënën, duke theksuar se dashuria dhe përpjekja e tyre e përbashkët e formuan si një vajzë të fortë. Sot, kjo eksperiencë personale e ndihmon të kuptojë dhe të mbështesë të rinjtë me të cilët punon, duke ndjerë thellë emocione të ndryshme – jo vetëm sfidën e punës, por edhe mirënjohjen dhe lumturinë kur shikon që përpjekjet e saj japin fryte.
Në fund, Klaudia na kujton se çdo profesion që lidhet me njerëzit kërkon njohje të thellë të njeriut, antropologjia, thotë ajo, është baza për të kuptuar shoqërinë dhe rolet që secili prej nesh luan. Njohja e njeriut dhe respekti për rolet e të tjerëve është çelësi për të ndërtuar marrëdhënie të shëndetshme, për të përballuar konfliktet dhe për të ushqyer dashurinë dhe përulësinë në jetën tonë.
Kështu, nga reflektimi i Klaudia-s, marrim mesazhin e qartë: roli i prindit është unik dhe i pa zëvendësueshëm, dashuria nuk ka kufij, dhe përulësia është themeli i çdo marrëdhënieje dhe suksesi personal.