Скачать или смотреть ชีวิตประจำวันในวันสิ้นโลกยุคโบราณ ตอนที่ 41-60

บทที่ 41 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่

ท่านย่าเมิ่งไม่ยอมง่ายๆ ทำหน้าดุจ้องมองนาง แล้วตะโกนออกไปนอกประตูว่า "มีใครมาช่วยหน่อย!" หันกลับมาจิ้มหน้าผากของอวี้ชิว "ยัยโง่เอ๊ย จัดงานเลี้ยงหลายโต๊ะคนเดียว อยากจะเหนื่อยจนหมดแรงหรือไง?"

อวี้ชิวรีบโบกมือ "ไม่เป็นไรจริงๆ แค่อยากให้ทุกคนได้พักผ่อนวันนี้ ทำงานมาสองเดือนกว่าแล้ว ถึงเวลาให้พวกท่านได้พักหายใจบ้างไม่ใช่หรือ?"

เสียงตอบรับดังมาจากลานบ้าน "มาแล้ว!" ทันทีที่เสียงสิ้นสุดลง ป้าสามคนก็เดินเข้ามาตามกัน

กุ้ยฮวา ภรรยาของบ้านเมิ่ง เห็นไก่ทอดก็แซวว่า "วันนี้พวกเรามีบุญปากแล้ว"

หยางซิ่วจือ ภรรยาคนโตของบ้านหยาง และเจียงหงหลาน ภรรยาของบ้านโจว ก็ตอบรับพร้อมกัน

พวกเขาก็เริ่มลงมือทำงานพลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หั่นผักล้างผักอย่างคล่องแคล่ว

อวี้ชิวไม่มีโอกาสปฏิเสธ ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาช่วยงาน ยิ้มและกล่าวขอบคุณ "วันนี้ต้องรบกวนท่านย่าเมิ่งและป้าๆ อีกแล้ว"

ขอบคุณอะไรกัน!" ป้ากุ้ยหยิบมีดทำครัวสับลงบนเขียง "พออาหารพร้อมแล้วไม่ใช่พวกเราที่ได้กินหรือ?" พูดพลางลดเสียงลง "ยายจ้าวคนนั้นกำลังอาละวาดอยู่ที่บ้าน อยากจะมา แต่ถูกลุงหลิวขังไว้ในห้องแล้ว

มือของอวี้ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ข้าไม่ชอบยายจ้าวคนนั้น...แต่ช่างเถอะวันนี้ ตราบใดที่นางไม่ก่อเรื่อง ก็ให้นางมาเถอะ"

ไม่ได้!" ท่านย่าเมิ่งโบกมือรัวๆ "ของเก่าคนนั้นจะอยู่อย่างสงบได้หรือ? วันมงคลอย่าหาเรื่องอัปมงคล! แบ่งอาหารไปส่วนหนึ่ง ให้เฒ่าหลิวเอาไปเถอะ

ใช่แล้ว!" ป้าหยางยื่นคอพูดเสริม "ยายจ้าวคนนั้นชอบก่อเรื่องในงานมงคล—นางรู้ดีว่าเจ้าบ้านจะอดทนกับนางเพื่อความเป็นสิริมงคล! เจ้าอย่าได้สับสน

"ตกลง! งั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนาง" อวี้ชิวก็โล่งใจในใจ นางกลัวจริงๆ ว่ายายจ้าวคนนั้นจะมาก่อเรื่อง ทำให้ทุกคนหมดสนุก

ซานหยาแบกตะกร้าไม้ไผ่ วิ่งตรงเข้าไปในครัว "พี่สะใภ้ พวกเรากลับมาแล้ว!" ย้ายตะกร้าจากหลังมาไว้ในอ้อมแขน กอดให้ดูอวี้ชิว "ดูสิ พี่กับน้องชายเก็บเห็ดมาเยอะเลย วันนี้จะต้มไก่กับแป้งทอดด้วย!"

เอ้อเหอเดินตามเข้ามาข้างหลัง ทักทายทุกคนแล้วยิ้มพูดว่า "นี่คือผักป่า" วางตะกร้าลงแล้วพูดต่อว่า "ล้างสะอาดหมดแล้ว ข้าจะพาสานหยาออกไปก่อน" พูดพลางดึงสานหยาที่ตื่นเต้นออกจากครัว

"เอ้อเหอกับสานหยาเป็นเด็กดีมาก" ท่านย่าเมิ่งมองแผ่นหลังของเด็กทั้งสองแล้วถอนหายใจ

อวี้ชิวตั้งกระทะใส่น้ำมันแล้ว พอน้ำมันร้อนก็ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียม และโป๊ยกั้กลงไป ผัดจนหอมแล้วก็เทไก่ลงไป ผัดจนน้ำแห้ง แล้วค่อยใส่ลูกอมกรวดและซีอิ๊ว ลูกอมกรวดเหลือจากการทำไวน์องุ่น มีรสหวานช่วยเพิ่มรสชาติได้ พอผัดหอมแล้วก็เติมน้ำ ต้มให้เดือดแล้วก็เคี่ยวด้วยไฟอ่อนไปเรื่อยๆ

"ทั้งสองคนเป็นเด็กดีมาก เด็กๆ ในหมู่บ้านก็เป็นเด็กดีมาก" คำพูดนี้มาจากใจจริงของนาง แม้แต่หลิวต้าเป่าของบ้านหลิว ตอนนี้ก็เป็นเด็กดีขึ้นมาก

"โอ้โห! กลิ่นหอมนี้ช่างรุนแรง อยากจะกินสักคำตอนนี้เลย" ป้ากุ้ยขยับจมูก ดมกลิ่นเนื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศ

ป้าโจวมีนิสัยอ่อนโยนกว่า ตอนนี้ก็ถูกกลิ่นหอมทำให้คอแห้ง กลืนน้ำลายรัวๆ

"พอเริ่มงานเลี้ยงก็กินได้เลย!" อวี้ชิวถือหม้อดิน ตักแป้งครึ่งหม้อผสมน้ำแล้วเริ่มนวดแป้ง

มองดูแป้งละเอียดนั้น ท่านย่าเมิ่งรู้สึกปวดหัว "สะใภ้บ้านเว่ย แป้งละเอียดนั้นพวกเจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ"

อวี้ชิวหันข้างยิ้ม "วันนี้ต้องกินให้เต็มที่! ซื้อมาเพื่อจัดงานเลี้ยงวันนี้โดยเฉพาะ จะเก็บไว้ได้อย่างไร"

ทำงานยุ่งๆ แบบนี้ พระอาทิตย์ก็ขึ้นไปอยู่กลางฟ้า ไก่ก็ตุ๋นเสร็จแล้ว แป้งทอดก็ออกจากกระทะแล้ว แบ่งเป็นห้าส่วน ใส่ในหม้อดิน แป้งทอดที่ติดกระทะก็ใส่ในตะกร้าห้าใบ

ว่างกระทะหนึ่งใบ ป้าโจวก็เริ่มผัดผัก

ผัดไข่กับต้นหอม ก็ออกจากกระทะอย่างรวดเร็ว หอมจนน้ำลายไหล

ในกระทะเหล็กอีกใบกำลังตุ๋นปลา ตอนนี้ก็เอาออกจากกระทะได้แล้ว

ครั้งนี้อวี้ชิวไม่ได้ทำซุปปลา แต่คลุกแป้งแล้วทอดในน้ำมันก่อน แล้วค่อยนำไปตุ๋นแบบจีน

ก่อนหน้านี้ก็ทำปลาเปรี้ยวหวานด้วย

ที่เหลือก็เป็นผักล้วนๆ ความเร็วก็เร็วขึ้นมาก

ผัดผักรวม ผัดสามเส้น ผัดมะเขือยาว ผัดเห็ดรวม ยำผักป่า ไข่ตุ๋น......

กระทะสุดท้ายคือซุปไข่ผัก แต่ละอย่างแบ่งเป็นห้าส่วน

กลิ่นหอมของไก่ตุ๋นในหม้อดินผสมกับซอสปลาหม้อดิน บวกกับผักเหล่านี้ แม้จะไม่หรูหรา แต่ก็ครบแปดอย่างกับหนึ่งซุป

ท่านย่าเมิ่งได้กลิ่นหอมก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เห็นทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ตะโกนเสียงดังว่า "ยกอาหารมาแล้ว——"

เอ้อเหอเป็นคนแรกที่เข้ามา อวี้ชิวหัวเราะแซวเขา "ข้าคิดว่าบ้านเรามีแค่สานหยาที่เป็นเด็กตะกละคนเดียว วันนี้เพิ่งรู้ว่าเอ้อเหอก็ตะกละเหมือนกัน" ยังไม่ทันที่เอ้อเหอจะโต้แย้ง นางก็ผลักเอ้อเหอออกจากครัว หันไปพูดกับท่านย่าเมิ่งและป้าๆ ว่า "ที่นี่รบกวนพวกท่าน ข้าจะพาเอ้อเหอไปยกเหล้ามา"

ดวงตาของเอ้อเหอสว่างวาบ ยังไม่ทันได้ทักทาย ก็รีบเดินตามอวี้ชิวไปที่ลานหลังบ้าน

ไวน์องุ่นหมักมาได้ยี่สิบวันแล้ว เก็บไว้ในห้องใต้ดินที่ลานหลังบ้าน ตอนนี้เปิดพอดี

หมักได้ทั้งหมดสิบไหใหญ่ แบ่งใส่ไหเล็กๆ ได้ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบไห

นางกับเอ้อเหอยกไหใหญ่มาหนึ่งไห หนักประมาณยี่สิบถึงสามสิบจิน เดินไปที่ลานหน้าบ้าน

ลุงเมิ่งเห็นก็จ้องตาเขม็ง "ยัยโง่เอ๊ย งานใช้แรงแบบนี้เจ้าแค่ตะโกนบอก ก็มีคนมาช่วยเยอะแยะ"

อวี้ชิวโบกมือยิ้ม "แค่อยากให้ผู้ใหญ่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่วันนี้ อีกอย่างเหล้านี้ก็ไม่หนัก แค่ข้าคนเดียวไม่สะดวกที่จะยก"

ยังไม่ทันที่เสียงจะสิ้นสุดลง ลุงเมิ่งก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับไหเหล้า อวี้ชิวและเอ้อเหอล้างมือ แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะจัดเลี้ยงที่เตรียมไว้แล้ว

เวลานี้ไม่แบ่งชายหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ เพียงแต่นั่งตามความสนิทสนม ครอบครัวที่สนิทกันก็พาลูกๆ เบียดกันนั่งโต๊ะเดียวกัน

บรรดาภรรยาในหมู่บ้านล้อมรอบนางและชมไม่หยุดหย่อน "บ้านเว่ยคราวนี้ได้สมบัติมาแล้วจริงๆ!"
#เอาชีวิตรอด #หาของป่า #ยุคโบราณ