Скачать или смотреть ดนตรีไทย เพลงมอญอ้อยอิ่งเถา (วงสำเนียงไพเราะ)

เพลง มอญอ้อยอิ่งเถา เดิมเป็นเพลงไทยสำเนียงมอญอัตรา ๒ ชั้น ที่ใช้ประกอบละครร้องของคณะปรีดาลัยในสมัยรัชกาลที่ ๖ โดยเชื่อว่าหม่อมต่วน วรวรรณ เป็นผู้แต่งทำนองร้องต้นฉบับ ต่อมาครูเฉลิม บัวทั่ง ศิลปินแห่งชาติ ได้นำเพลงนี้มาพัฒนาและขยายให้เป็นเพลงเถา (๓ ชั้น) โดยแต่งทั้งทำนองร้องและทำนองดนตรีใหม่ทั้งหมด แต่ยังคงเอกลักษณ์สำเนียงมอญที่โหยหวนเศร้าสร้อยเป็นหลัก จึงทำให้เพลงมีลีลาที่ไพเราะลึกซึ้งและได้รับความนิยมในการขับร้องและบรรเลงอย่างแพร่หลาย โดยมักบรรเลงด้วยวงปี่พาทย์มอญ ซึ่งสะท้อนความงดงามของเพลงไทยสำเนียงมอญได้อย่างเด่นชัด

La pièce Mon Oi-ing Thao est à l’origine un air thaï de style môn, en rythme à deux niveaux (2 chan), utilisé à l’époque du règne du roi Rama VI pour accompagner les opéras chantés de la troupe Pridalai. On pense que le texte mélodique original du chant a été composé par Mom Tuan Worawann. Par la suite, Khru Chaloem Buathang, Artiste national, a développé cette œuvre en une version thao (à trois niveaux, 3 chan) en recomposant à la fois la mélodie vocale et la partie instrumentale, tout en conservant l’identité expressive du style môn, caractérisée par une plainte douce et mélancolique. Ainsi, la pièce est devenue particulièrement émouvante et appréciée, fréquemment chantée et interprétée, notamment avec l’ensemble piphat môn, qui met en valeur la beauté raffinée des airs thaïs d’inspiration môn.