[Intro]
Makinig ka, kapatid, ito’y sigaw ng kasaysayan,
Mas mabigat pa sa bala ang ating sarili ang kalaban.
[Verse 1]
Mas madaling pag-isahin ang langit at lupa,
Kaysa dalawang Pilipino na pare-pareho ang dusa.
Bawat isa may yabang, bawat isa may tama,
Pero pag bayan na ang usapan—biglang nawawala.
May watawat sa dibdib pero inggit sa mata,
Handang lumaban sa kapwa, pero takot sa Banyaga.
Galit sa sistema, pero sarili di maayos,
Paano uusad ang bayan kung tayo ang hadlang mismo?
[Hook]
Mas madaling pag-isahin ang langit at lupa,
Kaysa puso’t isip nating sabay na magtugma.
Hangga’t sarili lang ang iniisip sa giyera,
Mananatiling talo ang bayan sa sarili niyang bandera.
[Verse 2]
Hindi kulang sa tapang, kulang lang sa disiplina,
Lakas ng loob sa salita, pero tiklop pag Gawa.
Lahat gustong maging lider, ayaw maging sundalo,
Ayaw sumunod sa utos, pero gustong manalo.
Hindi bala ang pumapatay, kundi tsismis at inggitan,
Hindi kanyon ang sumisira, kundi takot at kataksilan.
Kung di tayo magkaisa, kahit anong sigaw ng laban,
Sa huli, tayo rin ang papatay sa sariling kalayaan.
[Bridge]
Hindi ko sinasabing madali ang magbago,
Pero mas mahirap mabuhay sa bayang watak-watak, pareho.
Kung di mo kayang mahalin ang kapwa mong Pilipino,
Huwag mong sabihing mahal mo ang Inang Bayan mismo.
[Hook – Repeat]
Mas madaling pag-isahin ang langit at lupa,
Kaysa dalawang Pilipino na iisa ang diwa.
Hangga’t tayo’y hati, ang kaaway ay panalo,
Pag tayo’y nagkaisa—doon pa lang magsisimula ang pagbabago.
[Outro]
Hindi ito awit lang, ito’y hamon ng panahon,
Magkaisa, o manatiling alipin ng kahapon.
Информация по комментариям в разработке