Скачать или смотреть EP.20 แค้นนี้..ต้องชำระ

ไป๋หลี่จื่อคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น "บ่าวขอบคุณท่านโหวยิ่ง"
"ลุกขึ้นเถอะ!" หรงจิ่นมองสาวงามคนที่สี่ "เจ้ามาแนะนำดัวซิ"
"บ่าวมีนามว่าจูหลิง เคยรับใช้ที่ดำหนักหย่งหนิง เป็นคนเมืองหลวงเพราะมีโทษจึงถูกเกณฑ์เข้าวังเป็นข้ารับใช้"
หรงจิ่นน้ำเสียงราบเรียบ "มีโทษใดจึงถูกเกณฑ์เข้าวัง"
"บ่าวเคยทำงานอยู่ที่จวนผิงหยางอ๋อง รับใช้ไช่ฮูหยินของจวนผิงหยางอ้องตอนผิงหยางอ๋องสร้างทางสำหรับจุดเปลี่ยนม้า เขาได้ใช้ข้ออ้างนี้ขูดรึดเงินทอง จึงถูกสั่งประหารชีวิต คนทั้งหลายในจวนหากไม่ถูกเนรเทศก็ถูกเกณฑ์เข้าวังเป็น ข้ารับใช้"
รูม่านตาของหรงจิ่นหดลงน้อย ๆ "ไม่ได้ยินข่าวคราวของไช่ฮูหยินของจวนผิงหยางอ๋องมาตั้งนาน เจ้าทราบข่าวของนางบ้างหรือไม่"
ร่างของจูหลิงสั่นสะท้าน "ไช่ฮูหยิน ได้... ได้จากไปแล้ว*
หรงจิ่นหลุบตาลง "นางตายได้อย่างไร"
"วันที่ผิงหยางอ๋องถูกสั่งประหาร ไช่ฮูหยินได้กินยาพิษฆ่าตัวตาย"
"ปกติไช่ฮูหยินดีต่อเจ้าหรือไม่"
"ใช่ฮูหยินดีต่อบ่าวเสมอ"
หรงจิ่นเงยหน้าน้ำเสียงราบเรียบ "ในเมื่อนางดีต่อเจ้า เมื่อถึงวันครบรอบวันตายของใช่ฮูหยินก็อย่าลืมจุดธูปให้นางที่สุสานด้วย"
สายตาของจูหลิงอ้อยอิ่งอยู่ที่ใบหน้าของหรงจิ่น คุกเข่าลง "บ่าวจะต้องทำแน่นอน"
หรงจิ่นหันไปมองสาวงามคนที่ห้า
สาวงามก้าวขึ้นมา "บ่าวไช่เหยียน เคยรับใช้ที่ดำหนักกานหนิง เป็นคนหนานฮว่า ท่านพ่อรับราชการอยู่ในหนานฮว่า"
คนของหนานฮว่า!
ดวงตาของหรงจิ่นชะงักค้างไป น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่ง "พื้นที่แต่ละแห่งหล่อหลอมคนประจำท้องถิ่น บ้านเกิดยากดัดขาดได้ คนที่ใกล้ชิดสุดย่อมเป็นคน บ้านเดียวกัน ข้าเองก็เป็นคนของหนานฮว่า เจ้ามาจวนโหวถือว่ามาถูกที่แล้ว"
ดวงตาของใช่เหยียนมีแววอ่อนโยนประหนึ่งสายน้ำฤดูใบไม้ผลิผุดขึ้น"ขอบคุณท่านโหวที่เอ็นดู"
สาวงามคนสุดท้ายเมื่อได้ยินคำพูดของไช่เหยียน หนังตาก็กระตุกน้อย ๆ
หรงจิ่นมองไปทางนาง "สาวงามมีดวงตางดงาม ทำให้คนพบเห็นแล้วก็ยากลืมเลือนได้ เป็นคนที่ไหนหรือ"
"บ่าวจู้เหม่ยชิน เคยรับใช้ที่ดำหนักกานหนิง เป็นคนเมืองหลวง บิดาคือจู้หมิงชาน เป็นอาจารย์ประจำองค์รัชทายาท"
หรงจิ่นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ได้เท้าจู้รอบรู้ตำราประวัติศาสตร์เชี่ยวชาญการวาดภาพเขียนอักษร คุณหนูจูมีพื้นฐานของศาสตร์ในด้านอักษรจากครอบครัว และได้ฝึกฝนในวังมาหลายปี เดิมควรมีอนาคดโดดเด่น เหตุใดถึง?"
จู้เหม่ยซินตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ "เดิมบ่าวเป็นนางกำนัลระดับสูงในวัง ทำหน้าที่ตรวจสมุดบันทึกการเข้าออกของแต่ละฝ่าย เพราะต่อปากต่อคำกับพระสนมหรูเข้าถึงถูกลดขั้นเป็นเพียงนางกำนัลทั่วไป"
เพราะต่อปากต่อคำกับเจิ้งหรู จึงถูกลดขั้นจากนางกำนัลระดับสูงเป็นนางกำนัลทั่วไป
ฮูหยินของจวนโหวคือเจิ้งชิงฮั่น เจิ้งชิงฮั่นเป็นพี่สาวของเจิ้งหรู คนนอกไม่รู้ความนัยของจวนอัครเสนาบดี จู้เหม่ยซินจะพลอยเคียดแค้นเจิ้งชิงฮั่นไปด้วยเพราะเจิ้งหรูหรือไม่
หรงอันลอบปรายตามองหรงจิ่นแวบหนึ่ง เห็นหรงจิ่นเอ่ยด้วยสีหน้าปกติ "ได้เท้าจู้เป็นอาจารย์ประจำองค์รัชทายาท เป็นคนสนิทที่สุดของโอรสสวรรค์ตัวข้าผู้เป็นโหวนับถืออุปนิสัยของได้เท้าจู้มานาน ในเมื่อคุณหนู่จูไดเมาเยือนจวน ข้า ก็ทำให้สถานที่ชอมช่อเจิดจรัสขึ้นมาทันใด"
กล่าวจบก็หันไปโบกมือกับหรงอัน "เลือกห้องที่ดีสุดในเรือนฝั่งตะวันตกให้คุณหนูจู้ จากนั้นก็ไปเอาแท่นหยกเขียวประดับในห้องของฮูหยินมาวางในห้องของคุณหนูจู้ เตรียมกระดาษหมึกพู่กันและจานฝนหมึกให้ครบถ้วนอย่าได้ขาดแล้วก็ส่งสาวใช้สองคนมาด้วย"
หรงอันนิ่งอึ้งไปเนิ่นนานก่อนรับคำ "ขอรับ"
อย่าว่าแต่หรงอันที่ตกตะลึง กระทั่งจู้เหม่ยซินก็ยังตะลึงงันไปเล็กน้อย
รอจนรอบข้างไร้ผู้คน หรงอันก็ลดเสียงต่ำลง "ท่านโหว ท่านย้ายแท่นหยกเขียวประดับในห้องของฮูหยินมาให้คุณหนูจู้ ฮูหยินจะรู้สึกไม่สบายใจหรือ
"กระทั่งคนนางยังไม่อาลัยอาวรณ์ ยังจะดัดใจจากแท่นหยกเขียวประดับอันนั้นไม่ได้หรือ เจ้าไปหยิบมาไม่ต้องพูดมาก"
หรงอันยังนิ่งอึ้งอยู่ มุมปากหรงจิ่นยกขึ้น สาวเท้าไม่เร็วไม่ช้าเข้าห้องของจิ่งเหยียน
จิ่งเหยียนอุ้มผีผาถามหรงจิ่น "บ่าวไม่เคยได้ยินบทเพลงที่ดาวเด่นของหอฉี่เชียงขับร้องย่อมร้องไม่ได้ แต่ป่าวพอจะขับร้องเพลงที่ไพเราะเป็นอยู่บ้างท่านโหวอยากฟังหรือไม่"