Скачать или смотреть กฎหมายระหว่างประเทศ แผนกคดีเมือง ครั้งที่ 2

1. รากฐานและบ่อเกิดตามธรรมนูญศาลโลก (Art. 38 ICJ) กฎหมายระหว่างประเทศขับเคลื่อนด้วย "ความยินยอมของรัฐ" (State Consent) เพราะไม่มีรัฐบาลกลาง โดยแบ่งบ่อเกิดเป็นทางวัตถุและทางแบบพิธี ยึดตาม ข้อ 38 ธรรมนูญศาลโลก เป็นหลัก ได้แก่ A. สนธิสัญญา (Treaties) ผูกพันเฉพาะรัฐภาคี (Opt-in) B. จารีตประเพณี (Custom) เกิดจากทางปฏิบัติ (State Practice) บวกความเชื่อว่าเป็นกฎหมาย (Opinio Juris) หากรัฐไม่ค้านแต่ต้นถือว่ายอมรับ (Opt-out) C. หลักกฎหมายทั่วไป ใช้อุดช่องว่าง และ D. เครื่องมือลำดับรอง (คำพิพากษา/คำสอน) ใช้เป็นแนวทางวินิจฉัย ทั้งนี้ James Crawford มองว่าความยินยอมคือหัวใจสำคัญของระบบนี้

2. ผลของสนธิสัญญาและการตีความเจตนา โดยหลักสนธิสัญญาไม่ผูกพันรัฐที่สาม (Pacta tertiis...) เว้นแต่กรณี "สร้างหน้าที่" ต้องยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษร หรือ "ให้สิทธิ" ที่สันนิษฐานความยินยอมได้ นอกจากนี้ยังมีสนธิสัญญาที่สร้างสถานะ Objective Regime (เช่น การตั้ง UN หรือเขตแดน) ที่มีผลยันได้ทั่วโลก และกลไก MFN ที่ขยายสิทธิประโยชน์ให้รัฐภาคีอัตโนมัติ การพิจารณาว่าเป็นสนธิสัญญาหรือไม่ ให้ดูที่ "เจตนาผูกนิติสัมพันธ์" มากกว่าชื่อเรียก ดังคดี Qatar v. Bahrain ที่ศาลวินิจฉัยว่าบันทึกการประชุมก็เป็นสนธิสัญญาได้หากเจตนาชัดเจน

3. บุคคลในกฎหมายและการบังคับการ (Self-help) "ผู้ทรงสิทธิ" เดิมมีเพียงรัฐ (Full Personality) แต่ปัจจุบันรวมถึงองค์การระหว่างประเทศ (UN มีสภาพบุคคลภาวะวิสัย), ปัจเจกชน, และ ICRC ส่วนการบังคับการเมื่อรัฐทำผิดและไม่มีตำรวจโลก รัฐผู้เสียหายต้องใช้มาตรการ Self-help ได้แก่ Retorsion (การตอบโต้ที่ถูกกฎหมายแต่ไม่เป็นมิตร เช่น ไล่ทูต) หรือ Countermeasures/Reprisals (การกระทำที่เดิมผิดกฎหมายแต่ทำได้เพื่อตอบโต้ฝ่ายผิด) ซึ่งต้องทำอย่าง "ได้สัดส่วน" (Proportionality) ตามหลักในคดี Naulilaa