Скачать или смотреть EP.10 ทนายสายฟาด

นางเข้าใจแล้ว
คนที่ลงมือโบยชุนต้าชันนั้นลงมือเต็มที่ แต่ไม่กล้าลงมือหนักจนเขาเป็นอะไร นี่หมายความว่าอีกฝ่ายต้องการสั่งสอนชุนด้าซันหรือสกุลชุน ส่วนสาเหตุนั้นนางคิดว่าชุนต้าซันต้องทำให้ใครบางคนผิดใจแต่ยังไม่ถึงที่สุด ดังนั้นอีกฝ่ายจึงหาเรื่องทำโทษชุนต้าซันเพื่อเป็นการ ตักเดือนหรือข่มขู่ไว้ก่อน
ท่านหมอมาถึงในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากตรวจอาการแล้วก็วินิจฉัยอย่างเดียวกับที่อีเตาและชุนชิงหยางกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ในฐานะลูกสาว ชุนกูหมีจะเฝ้าอยู่ข้างกายบิดาก็ไม่สะดวก จำเป็นต้องออกไปยืนฟังอยู่ข้างหน้าต่างนอกห้อง ในสมัยถังต่างมิตินี้ ท่านหมอ ซุนซื่อเหมี่ยว" ปรากฏตัวขึ้นหรือยังนางก็ไม่รู้ แต่การแพทย์ยุคนี้มีการฝังเข็มและการรมยาที่พัฒนาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แค่ฝังไปไม่กี่เข็มนาง ก็ได้ยินเสียงชุนด้าชั้นรู้สึกตัว มีเสียงครางแผ่วๆ ระหว่างการทำแผล

ไม่ว่าใครทำร้ายท่านพ่อ นางต้องให้อีกฝ่ายจ่ายค่าตอบแทนให้สาสม! นางพยายามทำตัวไม่ให้เป็นที่สนใจ ไม่หาเรื่องใส่ตัว แต่นางเป็นประเภท ตาต่อตาฟันต่อฟัน มีบุญคุณต้องทดแทนให้มากกว่าที่ได้รับ แต่ถ้ามีความแค้นนางต้องทวงคืนเป็นสิบเท่า! ทำร้ายนางไม่เป็นไร เพราะนางเรียนรู้จากโลกปัจจุบันมาไม่น้อย แต่ถ้าเกิดหาเรื่องกับคนในครอบครัวของนางละก็ เท่ากับกำลังแหย่รังแตน
ท่านหมอที่ชำนาญบาดแผลภายนอกทำความสะอาดใส่ยาเรียบร้อยแล้ว ท่านหมอที่ชำนาญแผลช้ำในเขียนใบสั่งยา แต่ยังไม่ยอมให้ชุนถูหมีเข้าไปข้างใน
"อากาศร้อน จะปิดแผลเอาไว้ไม่ได้ ถ้าเกิดมีเหงื่อออก ไม่เพียงเจ็บแผล แต่ยังจะเป็นหนองได้ง่าย" ชุนชิงหยางพูดกล่อม "พ่อของเจ้านอนคว่ำอยู่บนเตียงไม่ได้ใส่เสื้อ เจ้าเป็นลูกสาวจะเข้าไปได้อย่างไร หลาย วันนี้ให้ปู่กับลุงโจวเป็นคนดูแลเอง ส่วนเจ้าก็จัดการงานบ้านอื่น ๆ แทนปู่แล้วกัน"
ชุนถูหมี่คิดแล้วก็คงต้องเป็นเช่นนั้น นางพยักหน้า "หลานดูแล ท่านพ่อไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนท่านปู่แล้ว อีกประเดี๋ยวหลานจะขีดส้นเอาไว้กลางลานบ้าน หลาน กั้วเอ้อและเสี่ยวฟ่งจะไม่ข้ามเส้นนั้นไปทางทิศตะวันออกเพื่อจะได้เปิดประตูหน้าต่างห้องท่านพ่อให้กว้างๆ ให้มีลมถ่ายเท บาดแผลจะได้หายเร็วหน่อย"
ชุนชิงหยางเห็นว่าหลานสาวคิดรอบคอบก็ยินดีไม่น้อย ชุนถูหมีถามขึ้นอีกว่า "ท่านพ่อบอกหรือไม่ว่าทำไมถึงถูกโบย ใครเป็นคนลงมือแล้วถูกดีไปกี่ครั้งเจ้าคะ"
"เป็นการลงโทษแบบทหาร" ชุนชิงหยางลังเลเล็กน้อย "แต่เมื่อครู่พ่อเจ้าฟื้นขึ้นมาไม่นาน ยังเจ็บแผลอยู่มาก ปู่ไม่ได้ถามอะไรนังหนูเอ๊ย เจ้าต้องเชื่อปู่ ไม่ต้องไปถามเรื่องนี้ให้พ่อเจ้าไม่สบายใจ ท่านหมอบอกแล้วว่าเขาอึดอัดคับใจอยู่ให้เขาคลายความคับใจตรงนี้ไป ร่างกายก็จะดีขึ้นบ้าง ไม่อย่างนั้น เกรงว่าไฟโทสะที่อัดอั้นอยู่ในใจจะไม่มีทางระบายออก แบบนี้จะทำลายสุขภาพไปด้วย"
ซุนภูหมี่รู้ว่าท่านปู่กับท่านพ่อต้องมีเรื่องที่น่าโมโหกว่านี้แล้วไม่ยอมให้นางรู้ แต่ก็ไม่คิดจะซักใช้ไล่เลียงต่อไป ยิ่งพวกเขาไม่พูดยิ่งแสดงว่ามีปัญหา ไม่จำเป็นต้องให้ท่านปู่ลำบากใจ หรือท่านพ่อรู้สึกไม่ดีนางสืบเรื่องนี้เองก็ได้
"ได้เจ้าค่ะ หลานจะทำตามที่ท่านปู่ว่า" นางรับปากชุนชิงหยางอย่างไม่อิดออด เก็บงำความแคลงใจเอาไว้อย่างดี จากนั้นเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่กินข้าวมื้อเดียวก็หิวแทบแย่ถ้าไม่กินข้าวจะมีแรงมารักษาตัวได้อย่างไร ข้าจะไปนึ่งมะเขือม่วงกับหมูสับให้ท่านพ่อ หุงข้าวขาวอีกนิดหน่อย ท่านปู่ก็ไปกล่อมให้ท่านพ่อกินให้หมดนะเจ้าคะ" นางจำได้ว่าตอนอยู่ในยุคปัจจุบันเคยได้ยินคนบอกว่ามะเขือมีฤทธิ์ขับความร้อน ห้ามเลือด แก้ปวดลดบวม แล้วยังช่วยลดการอักเสบหรือเป็นหนองได้ ตอนนี้ให้ท่านพ่อกินมะเขือก็เพื่อช่วยฟื้นฟูสภาพ ร่างกาย ส่วนข้าวขาวมีฤทธิ์เย็นใช้ดับพิษไข้ได้
"เจ้านี่ขี้บ่นขึ้นทุกวัน วันๆ ได้ยินแด่เสียงเจ้าพูดอยู่คนเดียวคนอื่นไม่เห็นจะพูดอะไร" ชุนชิงหยางกำลังเคร่งเครียดเนื่องจากลูกชายได้รับบาดเจ็บ แต่พอได้ยินหลานสาวบ่นกระปอดกระแปดอย่างนี้ก็อดยิ้มอารมณ์ดีขึ้นมาไม่ได้ เขาคิดว่าประเดี๋ยวกลับเข้าห้องจะคุยเรื่องนี้ให้ลูกชายฟัง เขาคงอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง
เฮ้อ แม้พวกเขาจะพ้นจากชาติกำเนิดทหารแล้วแต่ก็ยังต้องอยู่ได้บังดับบัญชาคนอื่นอยู่ดี การถูกรังแกให้ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจไม่มี
ทางน้อยลงแน่ แต่จะทำอย่างไรได้ ได้แต่อดทน เขากลัวว่าหลานสาวจะโมโหมากกว่า นังหนูนี่ดูท่าทางอ่อนๆ ก็จริงแต่เวลาโมโหขึ้นมาเหมือนเม่นตัวน้อย ๆ เลยทีเดียว
สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของชุนชิงหยางคือ ชุนภูหมีสงบเสงี่ยมเรียบร้อยมากในสองวันนี้ นางสนใจกับการทำอาหารให้ชุนด้าชั้น นอกจากมีรสชาติดีแล้วยังมีสรรพคุณที่รักษาอาการบาดเจ็บได้ด้วย ผักสด ๆ ที่บ้านปลูกเอง ส่วนเนื้อไข่ชุนถูหมีเป็นคนไปจ่ายตลาดเองเมื่อเห็นหลานสาวกตัญญูเช่นนี้ทั้งชุนชิงหยางและชุนด้าชันปลิ้มปีดิยิ่งนัก แต่คิดไม่ถึงว่าความจริงแล้วนางไม่ได้สงบเสงี่ยมเรียบร้อยอย่างที่เห็นภายนอก
นางให้อีเตานัดเหล่าเหมียวที่ให้การดูแลพวกนางตอนมาถึง ลั่วหยางใหม่ๆ คนผู้นี้เป็นพลทหารธรรมดาไม่มียศมีดำแหน่ง แต่เป็นคน ที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย คล่องแคล่วว่องไว รู้เรื่องไปตั้งแต่หัวซอยยันท้ายซอย เรียกได้ว่าไปถึงไหนก็มีพรรคพวกอยู่ถึงนั่น
พอวันรุ่งขึ้นนางใช้ข้ออ้างว่าไปจ่ายตลาด นัดพบกับเหล่าเหมียวที่ร้านน้ำชา ใช้เงินทองไปไม่น้อย แต่ได้ข่าวที่คุ้มค่ากลับมา เหล่าเหมียวเล่าว่า โทษโบยสี่สิบไม้ที่ชุนต้าซันได้รับนั้นถือเป็นโทษที่ไม่หนักไม่เบาในกรมทหาร ปกติเวลาลงมือ ทหารในนั้นมักจะออมมือไว้บ้าง แต่ครั้งนี้ชุนต้าชันถูกโบยเต็มแรงเห็นได้ว่ามีคนสั่งการอยู่เบื้องหลัง