Скачать или смотреть 690301 ธรรมวิจยะ

พระพรหมวชิรญาณโสภณ (เลี่ยม ฐิตธมฺโม)
ได้ให้โอวาท ณ หอฉัน วัดหนองป่าพง ให้แด่ภิกษุ-สามเณร
ในวันที่ 1 มีนาคม 2569

พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ได้เมตตากล่าวถึงวันมาฆบูชา คือวันที่พระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้ามาประพุมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ซึ่งมีเหตุการณ์อัศจรรย์เกิดขึ้นพร้อมกัน 4 ประการ หรือที่เราเรียกว่า "จาตุรงคสันนิบาต" ท่านให้ความสำคัญในเรื่องหัวใจของพระพุทธศาสนาซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในวันมาฆบูชา คือ "โอวาทปาติโมกข์"

สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง (การไม่ทำบาปทั้งปวง)
กุสะลัสสูปะสัมปะทา (การทำกุศลให้ถึงพร้อม)
สะจิตตะปะริโยทะปะนัง (การทำจิตใจของตนให้บริสุทธิ์ผ่องใส)
เอตัง พุทธานะ สาสะนัง (นี่คือคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย)

และท่านยังได้เมตตาสั่งสอนให้เรารู้จัก ธรรมวิจยะ คือหนึ่งใน โพชฌงค์ 7 (ธรรมที่เป็นองค์แห่งการตรัสรู้) หมายถึง "การสอดส่องเฟ้นหาธรรม" หรือการวิจัยธรรมนั่นเองครับ โดยท่านได้เมตตา ยกโอวาทธรรมของท่านพุทธทาสภิกขุ ความว่า

"เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา
ควรหมายเอาส่วนดีเขามีอยู่
เป็นประโยชน์โลกบ้างยังน่าดู
ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย"

เพื่อรักษาใจเราเอง: การเพ่งโทษผู้อื่นหรือมองแต่ส่วนเสียของเขา จะทำให้ใจเรา "ร้อน" และ "เศร้าหมอง" (ซึ่งขัดกับหลักการทำจิตให้บริสุทธิ์)
การให้อภัย (เมตตา): การมองส่วนดีช่วยให้เราอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้ง่ายขึ้น ลดความขัดแย้ง และสร้างบรรยากาศแห่งความรักความเมตตา (ตามนิยามวันแห่งความรักทางธรรม)
การคัดกรองสิ่งดีๆ: เหมือนเรากินผลไม้ เราเลือกกินแต่เนื้อดีๆ ส่วนที่เน่าเสียเราก็ทิ้งไป ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ตะกร้า (ใจ) ของเราครับ